Културен натпревар меѓу народите

Ух ….како те сакам Ивана..кога ги гледам твоите очи и твоето лице..мир и топлина ми го освојува срцето.. Во тебе го пронајдов мојот мир и спокој..ти си моја надаж..моја среќа..моја тага.Јас открив во себе толку многу инспирација..за која незнаев дека ја поседувам..се додека ти не ја допре и пробуди…јас не знаев за некои зборови дека постојат..се додека не побарав во себе зборови доволно достојни и големи за да те опишат Тебе..и тоа..каква си…..
Овие зборови се само крик на мојата љубов по Тебе…..

Za jednu Ivanu..kojoj sam srce dao…koju u srcu nosim…po koju se radujem..po koju tugujem…po koju ceznem…po koju nadam se…po kojoj se probudim..po kojoj zaspim…. Moje oci se nemogu zasititi gledat Ivanu…moje ruke se nemoze zasitit dragati je….moje se usne nemogu zasititi ljubiti je….Moja masta je suvisna mastati je….Moje su rjeci premale opisati je….  Moja mila Ivana…

..Сеуште ја сакам и неможам да си помогнам..силен сум се додека не ја видам..се додека не ми заврти лице..или направи гримаса вртејќи ја главата… сеусште ја сакам иако не ми верува дека воопшто некогаш сум ја сакал..извлекува само она што било лошо во нашата врска..ме мрази,ме прекорува..несака да ме види..а јас ја сакам…мозокот ми работи поинаку али срцето не..проклето тешко…бројам денови до кога морам да бидам овде..гледајќи ја со нови лик,лик кој се моташе околу неа секогаш кога ќе начека прилика..подмолен,дрзок…као емотивен…ма кретен..таа знае дека го мразам..среќна ли е сега со друг..повеќе….него со мене..валјда,…во овој момент да..тој е кретен..а таа е како цвеќе покрај него…да,таков звер можеби и пружа одличен секс! и веројатно тој тип одамна се нема испразнето..па верувам во тоа… но тоа не ме боли толку….
Мене ми фали да заспијан покрај неа додека ми спие на гради…додека ми спие држејќи ми ја раката…цврсто.. да ..ми фали нејзината нежност….да и го бакнам рамото…нежното рамо….да првото нешто што наутро го видам бидем таа..ја пробудам со бакнеж..милувајќи ја..а таа е така топла..така драга…да ја примам за рака..ах таа нежна рака….така едноставна…онаа нејзина насмевка….движење….ах..а нежните нозе…..како најдобар бел памук..така добро..така мило…
Се ме потсеќа на неа…секое место…секоја клупа..овој воздух и ова море….ова зајдисонце…оваа цигара која ја држам во рака…овој компјутер….се е толку убаво а толку за мене сега тажно..тажно драги мои…је премал збор да ја изрази мојата тага..мојот копнеж по неа…и неможам да најдам сила..да ја заборавам
…..иако имам прилики..моето е срце ладно….ладно….

Се откажувам..неможам веќе да ти се јавувам,неможам да смислувам како да те изненадам,неможам веќе да ти се правам интересен..кога ти не ми даваш ни чекор да ти пријдам,ни трошка надеж да ми дадеш…малку боја на мојот црно-бел живот…со тешко срце..се откажувам и паѓам на дно..  јебига..дадов се од себе….